Το νεοφιλελεύθερο σχολείο ως μηχανισμός πειθάρχησης και καταστολής. Ένα χρονικό για την μνημονιακή στρέβλωση της εκπαιδευτικής πολιτικής.

 

Η τρικομματική κυβέρνηση έδειξε από την αρχή της θητείας της ποιο μέλλον επιθυμεί για τη δημόσια παιδεία της χώρας και ποιο είναι το πολιτικό της «κοσμοείδωλο» σε ό,τι αφορά την εκπαιδευτική πολιτική. Οι θεσμικές παρεμβάσεις του Υπουργείου Παιδείας, όλους αυτούς τους μήνες, καταδεικνύουν την νεοφιλελεύθερη ωμότητα που διακατέχει την πολιτική του ηγεσία. Παρά την μεθοδευμένη επικοινωνιακή του πολιτική, το Υπουργείο νομοθετεί συνεχώς είτε με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, είτε εν κρυπτώ, με ένα και μόνο στόχο: την παράδοση της εκπαίδευσης στα ιδιωτικά συμφέροντα που επιχειρούν στο χώρο. Φυσικά, όλες οι κυβερνήσεις του δικομματισμού των τελευταίων 30 ετών την ίδια στόχευση είχαν, όμως αυτή τη φορά, φαίνεται η επιχείρηση «διάλυση» να λειτουργεί ακόμα πιο συντονισμένα και βεβαίως, υπό το άγρυπνο βλέμμα της τρόικα των δανειστών.

Το πρώτο δείγμα γραφής ήταν ο επικαιροποιημένος νόμος για τα ΑΕΙ ο οποίος ψηφίστηκε μέσα στον Ιούλιο με τη διαδικασία του κατεπείγοντος για να εφαρμόσει τη νεοφιλελεύθερη αντιμεταρρύθμιση στην ανώτατη εκπαίδευση, αναστατώνοντας μέχρι σήμερα την ακαδημαϊκή κοινότητα.

Με την έναρξη της σχολικής χρονιάς και ενώ τα κενά στα σχολεία, τα προβλήματα της μετακίνησης των μαθητών και η υποχρηματοδότηση των σχολικών μονάδων κραυγάζουν, το Υπουργείο Παιδείας αντί να δώσει πειστικές απαντήσεις στα προβλήματα, επιλέγει την πολιτική του «επικοινωνιακού κουρνιαχτού» βάζοντας στο στόχαστρο τους εκπαιδευτικούς λειτουργούς.

Την ίδια στιγμή εμφανίζεται και η θεσμική ομολογία της πρόθεσης διάλυσης του δημοσίου συστήματος εκπαίδευσης μέσω του προϋπολογισμού, του μεσοπροθέσμου, των εφαρμοστικών του νόμων και βεβαίως των πράξεων νομοθετικού περιεχομένου. Τι μαθαίνουμε σε αυτά τα πολυσέλιδα νομοθετικά κείμενα; Τα εξής βασικά: ραγδαία περικοπή των δαπανών για την παιδεία, τον πολιτισμό, τον αθλητισμό, θεσμοθέτηση της εκπαιδευτικής υποστελέχωσης των σχολικών μονάδων, κατάργηση τμημάτων ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων για λόγους οικονομίας και βέβαια ενίσχυση της ιδιωτικής αγοράς των μεγάλων «παρόχων εκπαιδευτικών υπηρεσιών».

Σοκάρουν, επίσης, οι μεθοδεύσεις και τα «νομοτεχνικά κόλπα» της κυβέρνησης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η συζήτηση για το πρόσφατο, ιδιαίτερα αμφιλεγόμενο πολυνομοσχέδιο του Υπουργείου Παιδείας, (για το οποίο εξέφρασε άλλωστε και σοβαρές ενστάσεις αντισυνταγματικότητας η επιστημονική υπηρεσία της Βουλής). Την προηγούμενη ημέρα της συζήτησης επί της αρχής του πολυνομοσχεδίου από την ολομέλεια της Βουλής, ψηφίζεται με την διαδικασία του κατεπείγοντος η πράξη νομοθετικού περιεχομένου, που τροποποιεί το μεσοπρόθεσμο, που επίσης ψηφίστηκε με την ίδια διαδικασία, ολοκληρώνοντας έτσι την de facto εξίσωση δημοσίων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και ιδιωτικών κολεγίων. Με όλη αυτή τη «νεοφιλελεύθερη παλέτα» το Υπουργείο Παιδείας επιχειρεί να εγκαθιδρύσει εν κρυπτώ μία νέα τάξη πραγμάτων. Με νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου ή «ανεξάρτητες αρχές», των οποίων όμως οι διοικήσεις ελέγχονται άμεσα από την πολιτική ηγεσία, το υπουργείο ετοιμάζεται να επιτεθεί στο σύνολο της δημόσιας εκπαίδευσης με όλους τους τρόπους.

Παράλληλα, στο στόχαστρο της ηγεσίας του υπουργείου τίθενται συστηματικά και οι εκπαιδευτικοί λειτουργοί. Η καρικατούρα του «φυγόπονου εκπαιδευτικού», με την αμέριστη βοήθεια, βεβαίως, των κυρίαρχων ΜΜΕ έχει μεταβληθεί σε σημαία των κυβερνώντων. Ο εκπαιδευτικός, μαθαίνουμε στο πλαίσιο αυτό, «πρέπει» να αμείβεται χαμηλότερα, «πρέπει» να εργάζεται σε καθεστώς ανασφάλειας, «πρέπει» να μετακινείται όπου του επιβάλλεται, «πρέπει» να αξιολογείται, «πρέπει» να απολύεται. Το ζητούμενο προφανώς δεν είναι η οικονομία πόρων αλλά η προσαρμογή της εκπαιδευτικής κοινότητας στο νεοφιλελεύθερο δόγμα του σοκ, η πειθάρχηση και η καταστολή.

Ο ΣΥΡΙΖΑ – ΕΚΜ στέκεται απέναντι σε αυτά τα αντιδραστικά σχέδια. Η αντίληψη της Αριστεράς για την παιδεία εμπεριέχει ως αδιαπραγμάτευτη θέση τον δημόσιο χαρακτήρα της. Οι επικίνδυνες θεσμικές και πολιτικές μεθοδεύσεις των κυβερνώντων στοχεύουν στην άμεση διάλυση ή την υποβάθμιση όλων των δημοσίων εκπαιδευτικών δομών. Έχουμε χρέος να τις ανατρέψουμε. Θέλουμε να μάθουμε, θέλουμε να ζήσουμε, θέλουμε να μπορούμε να ονειρευόμαστε.

 

Δριτσέλη Παναγιώτα

Βουλευτής Τρικάλων ΣΥΡΙΖΑ – ΕΚΜ